Albert Camus (1913-1960)

Μία ένοχη συνείδηση έχει ανάγκη να εξομολογηθεί.Ένα έργο τέχνης είναι μία εξομολόγηση.

Και αναφέρω τον A. Camus γιατί για εμένα η τέχνη είναι ανάγκη.

Είναι ο τρόπος που έχω για να εκφράζω τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τους προβληματισμούς μου. Μέσα από αυτήν μιλάω, ερμηνεύω τον κόσμο, ζητάω συγγνώμη, λέω ευχαριστώ και σκέφτομαι… Ταυτόχρονα, για εμένα η τέχνη είναι η ίδια μου η μνήμη. Βιώματα, περίοδοι ολόκληροι της ζωής μου αλλά και στιγμές μικρές.

Αυτό θα ήθελα να μπορεί να κάνει και ο θεατής όταν έρχεται σε επαφή με τα έργα μου.

Παρ΄ όλο που δεν είναι αυτοσκοπός μου, θα ήθελα – αν γινόταν – να τον κρυφοκοίταζα. Να μπορούσα να ξέρω τι νιώθει, τι σκέφτεται για την δική του ζωή, πως ερμηνεύει τα δικά του βιώματα και τι είναι αυτό που εντέλει παίρνει μαζί του φεύγοντας.

Είναι κατανοητό, επομένως, πως πιστεύω ότι για κάθε άνθρωπο η τέχνη πρέπει να δίνει μία ανάσα ζωής. Πρέπει να είναι κάτι σαν δεύτερη ευκαιρία, να είναι μία ματιά κριτική στο παρελθόν αλλά και ένα νέο ξεκίνημα για το μέλλον.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close